Η Ιωάννα Τούνη δεν είναι απλώς μια influencer. Είναι το πρόσωπο που, αν το τοποθετήσεις σε οποιονδήποτε τίτλο, το traffic «χτυπάει κόκκινο». Είναι η γυναίκα που η Ελλάδα λατρεύει να παρακολουθεί και ταυτόχρονα να κατακρίνει, δημιουργώντας ένα παράδοξο κοινωνικό φαινόμενο που χρήζει βαθύτερης ανάλυσης. Στο πρόσφατο βίντεό της στο Youtube, η Nefeli Meg αποδομεί το «μίσος» προς την Τούνη, αποκαλύπτοντας τις παθογένειες μιας κοινωνίας που συγκρούεται με τα δικά της απωθημένα.
Το χάρισμα
Η αρχή έγινε το 2017. Μπορεί στο “My Style Rocks” η Ιωάννα να βγήκε δεύτερη, αλλά στην πραγματική ζωή κέρδισε με διαφορά στήθους. Το μυστικό της; Είναι «relatable». Σε έναν κόσμο ψεύτικης τελειότητας, η Τούνη πούλησε κάτι που το κοινό μπορούσε να αγγίξει.
Από ένα showroom στο σπίτι της φίλης της με αρχικό κεφάλαιο μόλις 3.000 ευρώ, κατάφερε να χτίσει μια αυτοκρατορία (Bubblegun) που σήμερα παρουσιάζει τζίρους εκατομμυρίων. Το γεγονός ότι επέλεξε να ράβει τα ρούχα της στην Ελλάδα και όχι στην Κίνα, είναι μια επιχειρηματική κίνηση που συχνά παραβλέπεται από τους επικριτές της, οι οποίοι εστιάζουν μόνο στη βιτρίνα.
Στην Ελλάδα της συντήρησης, οι ταμπέλες είναι το πιο εύκολο πυρομαχικό. Η Nefeli Meg θέτει ένα καίριο ερώτημα: Τι σε «καίει» περισσότερο; Να σε λένε «βίζιτα» ή «δεξιά»; Η πρώτη ταμπέλα στοχεύει στην ηθική μείωση της γυναίκας. Είναι το «πυρηνικό όπλο» για να πεις ότι μια γυναίκα δεν είναι έξυπνη ή ικανή, αλλά απλώς «πουλάει το σώμα της». Ωστόσο, οι ισολογισμοί της Τούνη λένε μια άλλη ιστορία: αυτή μιας δεινής επιχειρηματία που ξέρει να κάνει marketing στον εαυτό της καλύτερα από οποιοδήποτε agency.
Από την άλλη, η ταμπέλα της «δεξιάς» –με την έννοια του βολεμένου ελιτισμού– ήταν αυτή που της κόστισε τους περισσότερους followers. Το κοινό συγχωρεί την «αμαρτωλή» ζωή, αλλά δύσκολα συγχωρεί την αλαζονεία απέναντι στον μεροκαματιάρη, όπως φάνηκε με το περίφημο story για τους «τεμπέληδες» στους Παξούς.
Η δικαίωση για το revenge porn
Η πρόσφατη δικαστική δικαίωση της Τούνη για το βίντεο που διέρρευσε το 2017 χωρίς τη συναίνεσή της, αποτελεί σταθμό. Όμως, η σύλληψή της λίγες ώρες μετά τη νίκη της, επειδή δημοσίευσε το πρόσωπο του καταδικασθέντος, έφερε στην επιφάνεια το χάσμα ανάμεσα στο «νόμιμο» και το «ηθικό».
Είναι ηθικό να προστατεύεται η ιδιωτικότητα ενός ανθρώπου που μόλις καταδικάστηκε για την παραβίαση της ιδιωτικότητας ενός άλλου; Εδώ, η νομική επιστήμη συγκρούεται με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, και η Τούνη έγινε η φωνή της οργής για χιλιάδες γυναίκες που έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση.
Η ψυχολογία της χολής
Η Nefeli Meg καταλήγει σε μια σκληρή διαπίστωση: Το μίσος για την Τούνη είναι στην πραγματικότητα μίσος για το σύστημα και για τον ίδιο μας τον εαυτό.
- Κοινωνική σύγκριση: Βλέπουμε την επιτυχία της και αναρωτιόμαστε «εγώ τι κάνω στη ζωή μου;». Αν το αποτέλεσμα της σύγκρισης πονάει, είναι ευκολότερο να την βρίσουμε παρά να κοιτάξουμε τον καθρέφτη.
- Γνωστική ασυμφωνία: Την παρακολουθούμε μανιωδώς, αλλά θέλουμε να νιώθουμε ανώτεροι. Έτσι, την υποτιμάμε για να δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας γιατί ξοδεύουμε χρόνο στο προφίλ της.
- Schadenfreude: Η χαρά για την πτώση του άλλου. Περιμένουμε το λάθος της για να νιώσουμε ότι η απόσταση μεταξύ μας μικραίνει.
Η Ιωάννα Τούνη είναι ο καθρέφτης της σύγχρονης Ελλάδας. Μιας χώρας που καταναλώνει μανιωδώς το lifestyle που ταυτόχρονα καταδικάζει. Ίσως τελικά δεν μισούμε την Ιωάννα. Μισούμε την αδικία ενός συστήματος που ανταμείβει τον αέρα κοπανιστό περισσότερο από έναν γιατρό του ΕΣΥ. Αλλά, όπως λέει και η Nefeli Meg, για αυτό δεν φταίει η Τούνη. Φταίει το σύστημα. Και η δική μας αδυναμία να αποδεχτούμε ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι ταυτόχρονα σέξι, θύμα, νικήτρια και σκληρή business woman.
0 Σχόλια