Σαν σήμερα 29 Μαρτίου: Ο Μιχάλης Φιλόπουλος δολοφονείται

 

Η συνεχιζόμενη δίκη για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού φέρνει για ακόμη μια φορά την ελληνική κοινωνία αντιμέτωπη με την ωμή πραγματικότητα της οπαδικής βίας. Μέσα από τις καταθέσεις και τα στοιχεία, αποκαλύπτεται ο σκοτεινός τρόπος δράσης των χούλιγκανς: η μεθοδολογία τους, οι μετακινήσεις τους και η άγρια φύση των επιθέσεών τους. Αν και η Ελλάδα δεν παρουσιάζει το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετώπισε η Αγγλία τις προηγούμενες δεκαετίες ή οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, υποθέσεις όπως αυτή του Άλκη ή του Μιχάλη Φιλόπουλου αποδεικνύουν πως ο βίαιος εξτρεμισμός, ενδεδυμένος με αθλητικά χρώματα, παραμένει μια ενεργή απειλή.

Παρόλο που κάθε έγκλημα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ο κοινός παρονομαστής παραμένει η τυφλή βία. Ο Άλκης Καμπανός έχασε τη ζωή του επειδή βρέθηκε στο λάθος σημείο και δήλωσε την οπαδική του ταυτότητα. Αντίθετα, μια ημέρα σαν σήμερα, στις 29 Μαρτίου 2007, η λεωφόρος Λαυρίου στην Παιανία έγινε το σκηνικό για κάτι πολύ πιο μεθοδευμένο και αδιανόητο: ένα προκαθορισμένο «ραντεβού θανάτου». Ήταν η στιγμή που η χώρα έμαθε για την ύπαρξη οργανωμένων στρατών που συμφωνούν να αναμετρηθούν μέχρι θανάτου.

Ο Μιχάλης Φιλόπουλος έγινε σύμβολο μιας παράλογης βίας που τροφοδοτείται από καθοδηγητές και «στρατούς» χούλιγκανς, θυμίζοντάς μας πως το φαινόμενο της οπαδικής βίας απαιτεί ριζικές λύσεις.

Το μοιραίο ραντεβού είχε κλειστεί ημέρες πριν, με αφορμή έναν αγώνα βόλεϊ γυναικών μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Τα αίτια αναζητούνται στην αιώνια αντιπαλότητα, σε ένα επεισόδιο σε αγώνα της Εθνικής Ελλάδος στο Καραΐσκάκη και σε μια προγενέστερη συμπλοκή μικρότερης κλίμακας στο Παγκράτι. Οι προετοιμασίες ήταν πολεμικές, με τη συμμετοχή ακόμη και «εισαγόμενων» χούλιγκανς. Το οπλοστάσιο που συγκεντρώθηκε προκαλεί τρόμο: βόμβες μολότοφ, μαχαίρια, σιδερογροθιές, τσεκούρια, σφυριά, ακόμη και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και αλεξίσφαιρα γίλεκα. Περίπου 500 άτομα συγκρούστηκαν σώμα με σώμα σε ένα πεδίο μάχης, ενώ η αστυνομία ήταν απούσα, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω μιας μοιραίας απόφασης να μην παρέμβει.

Θύμα αυτής της κτηνωδίας ήταν ο 22χρονος Μιχάλης Φιλόπουλος. Ο νεαρός οπαδός δέχθηκε σφοδρά χτυπήματα με σίδερο στο κεφάλι και, ενώ ήταν πεσμένος, συνεχίστηκε ο ξυλοδαρμός και ο τραυματισμός του με μαχαίρια. Το ιατροδικαστικό πόρισμα έκανε λόγο για βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και πολλαπλά τραύματα από νύσσοντα και τέμνοντα όργανα. Σύμφωνα με μεταγενέστερη ομολογία συμμετέχοντα, η επίθεση στον Φιλόπουλο ήταν στοχευμένη, καθώς τον είχαν «στοχοποιήσει» από τα επεισόδια στο Παγκράτι. Ο δράστης περιέγραψε μια κατάσταση απόλυτου πολέμου, όπου οι επιτιθέμενοι λειτουργούσαν ως «σφήνα» κατά των αντιπάλων τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, ωστόσο, δεν επέφερε την αναμενόμενη κάθαρση. Αν και αρχικά υπήρξαν καταθέσεις με ονόματα, στην πορεία της δίκης πολλοί υπαναχώρησαν. Τελικά, σε δεύτερο βαθμό καταδικάστηκαν τέσσερα άτομα, με μόνο έναν να κρίνεται ένοχος για φυσική αυτουργία και τους υπόλοιπους για απλή συνέργεια. Σήμερα, όλοι οι καταδικασθέντες βρίσκονται εκτός φυλακής, γεγονός που προκαλεί την οδύνη της οικογένειας του θύματος.

Ο πατέρας του Μιχάλη, Ανδρέας Φιλόπουλος, σε μια συγκλονιστική δήλωση, υπενθύμισε πως ενώ οι ένοχοι συνεχίζουν τη ζωή τους, εκείνος επισκέπτεται καθημερινά το νεκροταφείο. Υπογράμμισε με έμφαση ότι πίσω από αυτές τις ενέδρες υπάρχουν πάντα καθοδηγητές και υποκινητές που σχεδιάζουν με ακρίβεια τις συγκρούσεις, μετατρέποντας τον αθλητισμό σε πρόσχημα για μια ατελείωτη αλυσίδα αίματος και πόνου που δεν λέει να σταματήσει.