Με έναν τρόπο, ο κ. Τσίπρας και η κ. Καρυστιανού συνδέονται: αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Καρυστιανού, ο τέως πρωθυπουργός πιθανότατα θα είχε προχωρήσει ήδη στην εξαγγελία κόμματος.
ΤΙΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ το 2025 και ιδιαίτερα από το δεύτερο εξάμηνο της χρονιάς, οι δημοσκόποι έχουν βάλει διάφορα ερωτήματα τα οποία απαντούν σε κάποια υποθετικά σενάρια που έχουν μικρές ή μεγάλες πιθανότητες πράγματι να συμβούν, αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι υποθετικά σενάρια. Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι επιστημονικά ορθό από την πλευρά των δημοσκόπων και τι προβλέπεται από τους κώδικες δεοντολογίας, αλλά γνωρίζω πως αποτελεί μια πραγματικότητα, είναι κάτι που ήδη συμβαίνει.
Αναφέρομαι στο ενδεχόμενο να δημιουργηθούν τρία νέα κόμματα, τα δύο από δύο πρώην πρωθυπουργούς και το ένα από τη δυναμική πρόεδρο του συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών. Τσίπρας, Σαμαράς, Καρυστιανού είναι τα πρόσωπα τα οποία υποτίθεται θα δημιουργήσουν νέα κόμματα, με κανέναν από τους τρεις μέχρι τώρα να μην το έχει δηλώσει ξεκάθαρα και μόνο τον πρώτο να το έχει υπονοήσει με έναν σχετικά πιο σαφή τρόπο από τους υπόλοιπους. Αλλά, παράλληλα, κανένας από τους τρεις δεν το έχει διαψεύσει με κατηγορηματικό τρόπο.
Κατά τις δημοσκοπήσεις, σε περίπτωση δυνητικής ψήφου, μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας ή, για την ακρίβεια, καλύτερη αποδοχή θα έχει το κόμμα της Καρυστιανού, ακολουθεί αυτό του Αλέξη Τσίπρα και έπεται εκείνο του Αντώνη Σαμαρά.
Όταν και αν αυτά εξαγγελθούν, θα φανεί και η δυναμική τους αλλά και οι πιθανότητές τους να επηρεάσουν έναν σεβαστό αριθμό πολιτών. Μόνο τον μέλλον δηλαδή θα το δείξει, εφόσον προχωρήσουν οι τρεις ή κάποιοι από τους τρεις. Προς το παρόν, αυτό που γνωρίζουμε είναι ό,τι καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Και αυτές λένε ότι στην περίπτωση δυνητικής ψήφου, μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας ή, για την ακρίβεια, καλύτερη αποδοχή θα έχει το κόμμα της Καρυστιανού, ακολουθεί αυτό του Αλέξη Τσίπρα και έπεται εκείνο του Αντώνη Σαμαρά. Για την πρώτη, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ποσοστά που φτάνουν και ξεπερνούν λίγο το 30%, για τον δεύτερο ποσοστά από 18 έως 23%, για τον τρίτο από 10 έως 16%. Όλα αυτά στο περίπου και ανάλογα με την εταιρεία.
Με δεδομένα όσα έχουν συμβεί στην πρόσφατη μεταπολιτευτική μας ιστορία, όλα αυτά είναι πολύ σχετικά και ενέχουν μεγάλο πολιτικό ρίσκο. Παραπέμπουν σε ασκήσεις επί χάρτου. Θυμάμαι το μακρινό 2001 να δημιουργεί ένα δικό του κόμμα (Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών) ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, για το οποίο οι δημοσκοπήσεις έδειχναν αρκετά υψηλά ποσοστά που έφταναν και τα διψήφια νούμερα. Ο πρώην δήμαρχος και επίτροπος τελικά δεν το τόλμησε, έναν χρόνο αργότερα το κόμμα διαλύθηκε. Μάλλον προέβλεψε ότι το μέλλον του δεν θα ήταν τόσο αισιόδοξο ή μπορεί να θυμήθηκε αυτό που αποδίδεται στον παλιό πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελο Αβέρωφ: «Όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος».
Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν πολλά, συχνά η πολιτική επιφυλάσσει απρόσμενα δυσάρεστες εκπλήξεις για όσους αναζητούν να ηγηθούν κομμάτων και πολιτικών φορέων. Γι’ αυτό οι υποψήφιοι για τη δημιουργία νέων κομμάτων το σκέφτονται δυο και τρεις φορές. Τουλάχιστον αυτοί που έχουν πολιτική εμπειρία και από τις πιο υψηλές θέσεις, οι κ. Τσίπρας και Σαμαράς δηλαδή, αν και η κ. Καρυστιανού φαίνεται αρκετά διστακτική να προχωρήσει.
Με έναν τρόπο, ο κ. Τσίπρας και η κ. Καρυστιανού συνδέονται: αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Καρυστιανού, ο τέως πρωθυπουργός πιθανότατα θα είχε προχωρήσει ήδη στην εξαγγελία κόμματος. Αλλά όταν βλέπει ότι η αποδοχή και η δημοφιλία της κ. Καρυστιανού είναι μεγαλύτερη από τη δική του, κάνει δεύτερες σκέψεις. Και αυτό ανεξαρτήτως του αν θεωρητικά απευθύνονται σε διαφορετικές εκλογικές δεξαμενές. Μπορεί ο κ. Τσίπρας να επιδιώκει έναν κόσμο που αυτοχαρακτηρίζεται κεντροαριστερός, αλλά οι μετρήσεις δείχνουν πως ένα ενδεχόμενο κόμμα Καρυστιανού εισπράττει ψήφους από σχεδόν όλους τους χώρους, άρα και από τους δυνητικούς ψηφοφόρους Τσίπρα. Κάτι αντίστοιχο, σε μικρότερο βαθμό, συμβαίνει και με τον κ. Σαμαρά.
Περιμένοντας τις εξελίξεις, δηλαδή να αποφασίσουν αν και πότε θα δημιουργήσουν νέα κόμματα, εμείς δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε γιατί τόσο μεγάλα ποσοστά της κοινωνίας παίρνουν απόσταση από τα κοινά, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τεράστια αποχή από τις εκλογές, γιατί δεν ικανοποιούνται από τα κόμματα που ήδη υπάρχουν και αναζητούν νέους σχηματισμούς, και κάποιοι νέους μεσσίες. Και τελικά, γιατί ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών βλέπει ότι μπορεί να αποτελέσει λύση για το πολιτικό αδιέξοδο μια γυναίκα που έδειξε δυναμισμό και σε μεγάλο βαθμό σήκωσε την ιστορία απονομής δικαιοσύνης για την τραγωδία των Τεμπών και πιστεύει ότι αυτό αρκεί για να θεωρηθεί ικανή για την εκπροσώπησή του…
Πηγή: lifo.gr
0 Σχόλια